![]() |
Ricard Lamote de Grignon i Ribas |
| Ricard
Lamote de Grignon i Ribas neix a Barcelona el 1899. Fill de Joan Lamote
de Grignon i Bocquet, director i compositor de renom internacional que
exercí una gran influència sobre la vocació i l'educació
del seu únic fill. Realitza els seus estudis musicals al Conservatori
del Liceu i a l'Acadèmia Marshall de Barcelona. Quan tenia 20 anys
entra a formar part de les orquestres Simfònica de Barcelona i la
del Gran Teatre del Liceu. Inicia la seva carrera com a compositor amb
la col·lecció de peces per a piano, Engrunes. El 1930 entra
com a director de l'Orquestra Simfònica de Girona i dos anys més
tard guanya per oposició la plaça de subdirector de la Banda
Municipal de Barcelona. Els avatars de la Guerra Civil l'obliguen a desplaçar-se
a València treballant com a subdirector de l'orquestra d'aquesta
ciutat al costat del seu pare, fundador i director d'aquesta formació.
De retorn a la seva ciutat natal i sense deixar de composar en cap moment,
rep diversos encàrrecs de músiques per a pel·lícules
de les que se'n comptabilitzen més d'una vintena així com
un gran nombre de col·laboracions diverses en programes radiofònics.
Finalment el 1957 aconsegueix el nomenament com a subdirector de l'Orquestra
Municipal de Barcelona al costat del seu bon amic Eduard Toldrà.
La seva obra consta bàsicament d'obres simfòniques com Facècia
(1936) que obtingué el Premi Juli Garreta el 1938, Dos Petits
Poemes, Cartell Simfònic: (1936), Tres Sonates del Pare Soler
o Simfonia Catalana (1950), entre d'altres, així com Concierto
Mágico, música per a la pel·lícula del
mateix nom i Tríptico de la Piel de Toro, ambdós per
a piano i orquestra. Ballets com El Rusc, estrenat al Gran Teatre
del Liceu, Somnis (1929) o Un Prat dedicat al seu "Pare i
Mestre", també un Divertimento, ballet per a orquestra de
jazz simfònic. Òperes de gran format com La Cabeza del
Dragón (1939) estrenada el 1959, amb llibret de Valle-Inclán,
i de cambra com Le Petit Chaperon Vert amb text francès
de Marià Camí, o Màgia, amb llibret propi,
estrenada el 1952 i l'òpera infantil La Flor estrenada el
1934 i interpretada en diverses ocasions. També trobem poemes simfònics
com Enigmes que obté el Premi Ciutat de Barcelona l'any 1950
així com la seva obra pòstuma El Càntic dels Càntics
finalitzada abans de la seva mort el 1962. En la seva música
vocal hi destaquen obres per a veu i piano sobre poemes de Carner, Maragall
i d'altres i també peces corals com el Romance del Caballero
i l'harmonització de cançons tradicionals. Conté també
obra per a piano, i diverses obres per a diverses formacions instrumentals
com son Toccata, Premi Santa Llúcia 1957 de Joventuts Musicals;
Goya, sis peces desagradables per a deu solistes i el conjunt
de petites peces per a diversos grups de vent titulades Miniatures,
destinades com a exercicis previs als assajos per als instrumentistes de
l'Orquestra de València.
Ricard Lamote de Grignon i Ribas nace en 1899 en Barcelona. Hijo de Joan Lamote de Grignon i Bocquet, director y compositor de renombre internacional que influirá en la vocación y educación de su único hijo. Realiza sus estudios musicales en el Conservatorio del Liceo y en la Academia Marshall ambas de Barcelona. Con 20 años entra a formar parte como violoncelista en la Orquesta Sinfónica de Barcelona y en la Orquesta del Gran Teatro del Liceo. Inicia su carrera como compositor con la colección de piezas Engrunes, para piano. En 1930 entra como director de la Orquesta Sinfónica de Girona y dos años más tarde gana por oposición la plaza de subdirector de la Banda Municipal de Barcelona. Los avatares de la Guerra Civil le llevan a desplazarse a Valencia trabajando como subdirector de la Orquesta de esta ciudad al lado de su padre, fundador y director de dicha formación. De retorno a su ciudad natal y sin dejar de componer en ningún momento, recibe varios encargos de música para películas de las que se contabilizan más de veinte así como gran número de colaboraciones en programas radiofónicos. Finalmente, en 1957 consigue el nombramiento como subdirector de la Orquesta Municipal de Barcelona al lado de su buen amigo Eduard Toldrà. Su obra consta básicamente de obras sinfónicas como Facècia (1936) que obtendría el premio Juli Garreta en 1938, Dos Petits Poemes, Cartell Simfònic: 1936, Tres Sonates del Pare Soler o Simfonia Catalana (1950), entre otras, así como Concierto Mágico, música de la película del mismo nombre y Tríptico de la Piel de Toro, ambas para piano y orquesta. Ballets como El Rusc, estrenado en el Gran Teatro del Liceo, Somnis (1929) o Un Prat dedicado a su "padre y maestro" y también Divertimento (1936) para orquesta de jazz sinfónico. Óperas de gran formato como La Cabeza del Dragón (1939) estrenada en 1959, con libreto de Valle-Inclán, y de cámara como Le Petit Chaperon Vert, con texto francés de Marià Camí o Mágia, con libreto propio, estrenada en 1952 y una ópera infantil La Flor estrenada en 1934 e interpretada en varias ocasiones. El poema sinfónico Enigmes obtiene el Premio Ciutat de Barcelona en 1950 así como su obra póstuma El Càntic dels Càntics finalizada antes de su muerte en 1962. De su música vocal destacan obras para voz y piano sobre poemas de Carner, Maragall entre otros así como piezas corales como Romance del Caballero, y la armonización de canciones tradicionales. Contiene también pequeñas obras para piano y varias piezas para conjuntos instrumentales diversos como son Toccata, Premio Santa Llúcia, 1957 de Juventudes Musicales, la obra Goya, Seis piezas desagradables para diez solistas, y un conjunto de piezas para grupos diversos de viento titulados Miniatures, destinadas como ejercicios previos a los ensayos para los instrumentistas de la Orquesta de Valencia. Ricard Lamote de Grignon i Ribas was born in Barcelona in 1899. Son of Joan Lamote de Grignon i Bocquet, the conductor and composer of international renown, who influenced the vocation and education of his only child. He completed his musical education at the Conservatorio del Liceo and the Academia Marshall, both in Barcelona. At the age of 20, he joined the Orquesta Sinfónica de Barcelona and Orquesta del Gran Teatro del Liceo as a cellist. His first composition was the collection of pieces for piano, Engrunes. In 1930 he became the conductor of the Orquesta Sinfónica de Girona and two years later he successfully applied for a post as assistant conductor of the Banda Municipal de Barcelona. The vicissitudes of the Civil War prompted him to move to Valencia where he worked as assistant conductor of the city's orchestra alongside his father, the orchestra's founder and conductor. On his return to his hometown, after continuing to compose, he received several music commissions for over twenty films, and a large number of collaborations on radio programmes. Finally, in 1957, he was appointed as assistant conductor of the Orquesta Municipal de Barcelona alongside his good friend, Eduard Toldrà. His work consists basically of symphonic works like Facècia (1936) which was awarded the Juli Garreta prize in 1938, Dos Petits Poemes, Cartell Simfònic (1936), Tres Sonates del Pare Soler or Simfonia Catalana (1950), among others, and Concierto Mágico, music for the film of the same name and Tríptico de la Piel de Toro, for both piano and orchestra. Ballets like El Rusc, first performed at the Gran Teatro del Liceo, Somnis (1929) or Un Prat, dedicated to his "father and maestro" and Divertimento (1936) for symphonic jazz orchestra. Large-scale operas like La Cabeza del Dragón (1939), first performed in 1959, with libretto by Valle-Inclán, and chamber operas like Le Petit Chaperon Vert, with French text by Marià Camí, or Mágia, whose libretto he wrote himself, first performed in 1952, and a children's opera, la Flor, which premiered in 1934 and was performed again on several occasions. The symphonic poem Enigmes won the Premio Ciutat de Barcelona in 1950, as did his posthumous work El Càntic dels Càntics, completed before his death in 1962. His vocal music included works for voice and piano on poems by Carner and Maragall, among others, and choral pieces like Romance del Caballero, and the harmonisation of traditional songs. He also wrote small works for piano and several pieces for different instrumental ensembles like Toccata, which was awarded the Premio Santa Llúcia, 1957 de Juventudes Musicales, the work Goya, Six unpleasant pieces for ten soloists, and a series of pieces for different wind ensembles entitled Miniatures, designed as pre-rehearsal exercises for the instrumentalists of the Orquesta de Valencia. CATALOG WORKS
Obres a CLIVIS - Obras - Works
|